וַתֹּ֣אמֶר הָאִשָּׁה֩ אֲשֶׁר־בְּנָ֨הּ הַחַ֜י אֶל־הַמֶּ֗לֶךְ כִּֽי־נִכְמְר֣וּ רַחֲמֶיהָ֮ עַל־בְּנָהּ֒ וַתֹּ֣אמֶר ׀ בִּ֣י אֲדֹנִ֗י תְּנוּ־לָהּ֙ אֶת־הַיָּל֣וּד הַחַ֔י וְהָמֵ֖ת אַל־תְּמִיתֻ֑הוּ וְזֹ֣את אֹמֶ֗רֶת גַּם־לִ֥י גַם־לָ֛ךְ לֹ֥א יִהְיֶ֖ה גְּזֹֽרוּ׃
Lalu perempuan yang anaknya masih hidup itu berkata kepada raja, sebab hatinya sangat tergerak oleh belas kasihan terhadap anaknya. Katanya, “Mohon, tuanku, berikanlah kepadanya bayi yang hidup itu; jangan sekali-kali membunuhnya!” Tetapi perempuan yang lain berkata, “Biarlah anak itu tidak menjadi milikku dan tidak juga milikmu. Potonglah!”
I Kings
Le roi reprit alors la parole et dit: "Donnez-lui l’enfant vivant et gardez-vous de le faire mourir: celle-ci est sa mère."
Genesis
Yoseif hurried [to go out] because his compassion was aroused toward his brother, and he wanted to weep. He went into [his] room and wept there.